Amsterdam wil overal pretparken, in de stad, in de natuur.

cropped-000-Keizerskroon.png

De recente ‘’Beheervisie Amsterdamse Waterleidingduinen2011-2022’’ vertoont een sprekende gelijkenis met de opstelling van de gemeente Amsterdam inzake het ‘beheer’ van de historische binnenstad.

Hoewel beide gebieden, de een is stad, de ander natuur, gebaat zijn bij behoud van de oorspronkelijke waarden,  heeft de raad ervoor gekozen de toeristische ontwikkeling geen strobreed in de weg te leggen. Het brengt immers geld in het laadje, en moet de toeristische mens niet volop aan zijn geneugten komen?

In Het Parool van 10 maart staat een opmerkelijk opiniestuk van Hendrik Battjes van de Vereniging  Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad. Die vereniging zet zich af tegen de toeristische vercommercialisering  van de voorheen relatief rustige binnenstad . Het wordt daar een pretpark zonder weerga, stelt de vereniging vast.

Het aantal overnachtingen steeg sinds 2011 van acht tot tien miljoen per jaar. Op een ranglijst van 24 Europese steden met het aantal hotelovernachtingen per inwoners staat Amsterdam bovenaan. Het aantal evenementen is de laatste jaren sterk toegenomen. Het gevolg is dat op bepaalde tijdstippen bijna de helft van de 84.500 binnenstadsbewoners de binnenstad mijdt vanwege de drukte. Het percentage dat evenementen gezellig vindt zakte sinds 2011 van 58 tot 36 procent. Volgens de vereniging  hebben de drukte en de overlast in de binnenstad inmiddels een onaanvaardbaar niveau bereikt.

Battjes merkt in zijn artikel op: ‘’Een van de voorwaarden van Unesco om een gebied tot werelderfgoed te bestempelen is behoud van authenticiteit en integriteit. Maar tijdens het toeristenseizoen, dat steeds langer duurt, wordt het straatbeeld gedomineerd door bonte toeristenbussen, plastic waterfietsen, partyboten met muziek, fietstaxi’s, groepen gele, groene en blauwe huurfietsen en de niet weg te krijgen bierfiets.’’ […] ‘’Al met al gaat het gekoesterde authentieke beeld van de binnenstad steeds meer schuil achter een toeristische façade.’’

De oorspronkelijk bewoners van Venetië zijn hun stad ontvlucht wegens de drukte die het groeiende toerisme met zich meebracht.  Hotels kochten alle woonruimte op. Sommige steden en landstreken in de wereld zijn dusdanig vermaard om hun beauty en aantrekkingskracht, dat de toeristenkaravaan weinig heel wil laten van de oorspronkelijk schoonheid. In de stad Amsterdam lijken de Wallen met opzet als toeristenstandaard  te zijn genomen. Battjes merkt op dat de karakteristieke stenen boogbruggen al sinds jaar en dag geaccentueerd worden door rijen lampjes, ”alsof ze zonder lampjes niet de moeite waard zijn”.  Amsterdam hangt kortom graag de prostituée uit, en de vrees dat Amsterdam een verdergaand proces  naar losgeslagen stadspretpark staat te wachten staat, lijkt me niet overdreven groot.

En Battjes stelt de cruciale vraag, eentje die evenzeer van toepassing is op het natuurgebied van de Amsterdamse Waterleidingduinen:  ”Waarom eigenlijk? Komen toeristen voor het toerisme of voor Amsterdam?’’

Vertaald naar het natuurmonument: komen de recreanten  in de Awd voor de natuur, of voor een gezellige belevenis  waarvoor je net zo goed terecht kan in het overvolle, drukke Vondelpark, gezellig samen oplopen en joggen met een hoop mensen samen in de buitenlucht? De tegenstelling tussen de natuur, de rust en de ruimte in het duinlandschap enerzijds en de drukke menselijke levendigheid en dynamiek van het stadspark anderzijds wordt door het stadbestuur, lijkt wel, met opzet om zeep geholpen. Alles moet druk stadspark worden.

Richt op Vereniging Vrienden Amsterdamse Waterleidingduinen

Tijd wordt het dus ook voor een Vereniging Vrienden van de Amsterdamse Waterleidingduinen. Om te voorkomen dat de stad blijvend zijn stempel gaat drukken op de schaarse natuur van de Randstad. Het stempel van de koninklijk goedgekeurde toeristische verpretparking.

De geest die de recente Beheervisie Amsterdamse Waterleidingduinen 2011-2022 ademt stinkt namelijk teveel naar gewilde massarecreatie, en niet naar de welriekende duinviool van weleer . Het begrip ‘’beschermd natuurmonument’’-dat het wettelijk nog steeds is- komt er bij voorbeeld helemaal niet in voor. Ra ra. De hoofdstad gaat er klakkeloos aan voorbij dat we met een soortenrijk duinlandschap te maken hebben. En waar de vorige beheersnota gloedvol sprak van ‘natuur, rust en ruimte’, daar wil bestuurlijk Amsterdam voortaan de pooier spelen, de toeristenexploitant van het ordinaire Damrak .

De nieuwe stadse  beheervisie telt woorden die op één A4 gaan, ja waarom ook al die moeite. Haar opstelling is arrogant, de stad heeft duidelijk geen oog voor de kwetsbaarheid van een nationaal erfgoed, ons grootste aaneengesloten wandeldomein in de natuur.

Wat staat er in deze postmoderne ‘visie’: ‘’De recreant kan op eindeloos veel manieren genieten  van het duin. Bezoekers kunnen kiezen of ze willen wandelen, sporten, paardrijden, huifkarrijden, spoorzoeken, dieren en planten spotten of gewoon luieren. Alles kan.’’

”Alles kan!” Alle takken van sport mogen er beoefend worden, het staat er. Maar dat is de leus die boven de toegangspoort van een sportpark of pretpark moet worden opgehangen, niet van een natuurmonument. De houding sluit naadloos aan bij de toeristische metropool, waartoe Amsterdam wil uitgroeien. De natuurvisie is bedoeld om reclame te maken, om zoveel mogelijk mensen het eens stille natuurgebied in te trekken. Dat ‘Alles kan’ heeft weinig tot niets met verantwoord natuurbeheer uit te staan. Amsterdam wenst geen onderscheid meer te maken tussen een stadspark en een natuurgebied dat onder Europese bescherming staat. In de vorige beheersvisie 2001-2010 kon de natuurliefhebber nog geruststellend lezen:

‘’Het recreatiebeheer in de AWD blijft gericht op het behoud van rust en ruimte. De bestaande toegangsvoorwaarde worden gehandhaafd; men moet een toegangskaartje kopen, er mag niet worden gefietst en huisdieren mogen niet worden meegenomen. De AWD blijven een uniek wandelgebied, waar men op ontdekkingsreis dwars door het duingebied kan verdwalen.’’

Prachtig, dat klinkt bijna als de duurzame eedaflegging van een duinnatuurgrondwetje. Maar helaas, Amsterdam liegt dat het gedrukt staat. Laten we eens nagaan wat er in die beheerdersjaren allemaal voor onoorbaars gebeurd is. In 2007 legde de gemeente illegaal een drie kilometer lange extra ruiterroute aan, dwars door  ‘’de rust en ruimte’’ van het alom geroemde ongerepte duinlandschap. In 2009, -en wederom zonder dat bij het bevoegd gezag, de provincie, een vergunning werd aangevraagd dat noodzakelijk is op grond van de Nbwet-, eveneens een illegaal ruiterpad, ook van drie kilometer lengte. Honden mogen sinds vorig voorjaar worden uitgelaten in een van de laatste rustgebieden, het Boogkanaal, al is dat -waarschijnlijk om opportunistische redenen- voor even afgesloten.

Voorts. Het illegale fietsen wordt de laatste jaren oogluikend toegestaan; zelden hoor je dat boswachters iemand daarvoor op de bon slingeren. Mountainbikers worden bij herhaling gesignaleerd in de Zuidduinen, het duingebied tegen de bebouwde kom van Zandvoort aan.

De hele recreatieve verkwanseling vindt in een noodtempo plaats en lijkt verdacht veel op een prelude voor de algehele openstelling, voor het grootscheeps toelaten van een druk fietsverkeer. En dat is gezien de vastomlijnde plannen die de hoofdstad heeft om de ‘’Metropoolregio Amsterdam’’ op te stoten in de toeristische  vaart der volkeren zo logisch en zo verklaarbaar als wat.

Hoop biedt evenwel de vluchtig aangenomen motie van de raad in 2012: ‘’Ook in de toekomst zijn er geen fietsroutes dwars door het gebied gepland’’. De motie is echter te zien als een soort troostprijsje voor de toen vastgestelde aanleg van een fietspad die zal gaan lopen van de ingang Oase naar het recroduct (ook alweer drie km).

Zal het fietsen in de Awd daar echt bij blijven? De politicus is een windvaan, zijn stofje verscheurt in de harde zeewind.

Volgens mij kan alleen een Vrienden voor de Amsterdamse Waterleidingduinen borg staan voor het behoud van het grote natuurgebied, voor zijn rust en ruimte, voor zijn welige gevoel van uitgestrektheid die het de wandelaar en de rustzoeker schenkt. Alleen Vrienden staan borg voor de vrijwaring van drukte waar Amsterdam zo stapeldol op is.

Gelukkig bestaat er al een stichting Natuurbelang AWD, en die voert het ene na het andere proces om de wetsovertreder, wethouder Gehrels van de PvdA die verantwoordelijk is voor de Awd, te veroordelen wegens herhaalde illegale grensoverschrijding.

Dus natuurliefhebbers wordt wakker! Steun met gulle gift http://www.natuurbelangnederland.nl/

kp

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>