Categorie archief: St. Natuurbelang

Lees beginselverklaring van Stichting Natuurbelang AWD

000 awd landschap mooi

 

In het vorige bericht zette ik de aanval in op de zelfbenoemde Groot Metropool Amsterdam. Het zal niemand verbazen dat de van weeddampen doortrokken drugshoofstad van de wereld zich moeilijk kan houden aan de natuurbeschermingswet. Een junk die de bodem van een vuilnisbak uitschraapt op zoek naar resten beschimmeld voedsel  schendt het particulier bezit, hij opent de deksel die niet van hem is.  Op die manier gaat Amsterdam om met de natuur; die is ook niet van hem, hij heeft niks te zoeken in de duinen van god, hij heeft ze daarentegen wel verwaarloosd door het toestaan van schimmelige prunus- en bambiplagen. De stadsyuppen, -sinds de raadsverkiezing van gisteren is het vooral ondersoort D66 die de scepter zal zwaaien-, behandelen al jarenlang het mooie duinbezit onder de rook van Haarlem met stiefmoederlijke zorg.

De van de natuur vervreemde stadsfiguren slaagden er bijna in om er een ordinair mega-hertenkamp van te maken -van liefst 8000 Amsteldamherten. En ze zijn al jaren bezig de natuur, de rust en de ruimte te verkwanselen aan druk fietsverkeer. Want, zo luidt de redenering, als de wandelaar mag struinen, waarom mag de mountainbiker er niet crossen? We leven nu bijna in een democraten 66 cultuur, en is natuurbeleving niet een groot goed dat we dienen uit te buiten? De atb-ers crossen hier en daar al in de wilde duinen, stiekem; nou ja wat heet stiekem,  de boswachters hebben kennelijk van de aftredende PvdA-wethouder Gehrels de instructie gekregen gewoon de andere kant op te kijken. Dat doen ze, het is vaak gezien.

Morgen waarschijnlijk op dit blog (waarvan ik me afvraag of het eigenlijk wel door één mens gelezen wordt, maar wat niet is kan komen) een ‘bericht’, over de manier waarop dat naar cannabis stinkend Mokum de duinnatuur op een totaal disrespectvolle manier presenteert in haar verachtelijke blaadje Struinen.

Op de Stichting Natuurbelang Amsterdamse Waterleidingduinen ben ik niet in alle gevallen zo dol (als concurrerende firma heb ik nu eenmaal op mijn eigen winkel te passen), maar die gasten schoppen tenminste als enige de Waternet-directie alsmede de verantwoordelijke Amsterdamse wethouder bij tijd en wijle keihard de rechtszaal in, waar ze duchtig de oren worden gewassen door de rechter. In de Awd, oordeelt edelachtbare streng, daar wordt niets gedoogd Stad! En  luister goed: de Natuur is geen coffeeshop! Moven!

Genoeg inleiding. Lees hierna de ‘beginselen’ van mijn concurrent, die wel een beetje verouderd is merk ik, maar die ik nochtans in alle harten aanbeveel, en schenk gul!

 

BEGINSELVERKLARING

De  Amsterdamse Waterleidingduinen is het  grootste wandelgebied van Nederland. De recreatieve druk is er groot. De  beheerder Waternet wil samen met de provincie Noord-Holland een fietspad door  de de AWD aanleggen. Mocht dat lukken dan stromen de racefietsers toe, ook  kunnen mountainbikers het beschermd natuurmonument binnentrekken. Dan lijkt het  voorgoed gedaan met de rust.

Het  laatste decennium zijn de natuurgebieden onderhevig aan de mode om ze vol te  stoppen met fiets-, wandel- en ruiterpaden. Nadeel hiervan is de steeds groter  wordende versnippering. Deze hoort niet thuis in een echt natuurgebied. Vaak  hoor je zeggen dat de recreanten nodig zouden zijn voor het ‘draagvlak’ van  natuurbehoud. Anderzijds zou het natuurlijke draagvlak van diezelfde  natuur het kunnen begeven onder het zwaarwegend menselijke gebruik. Het  natuurbehoud raakt door het eenzijdige beklemtonen van het recreatiebelang het  spoor bijster, het behoud terwille van de natuur zelf, dat verheven idee  dreigt achter de horizon te verdwijnen.

De  AW-duinen zijn slecht beschermd om twee redenen. In de natuurbeschermingswet is  geen absolute grens gesteld aan de recreatieve ontwikkelingen. De bestuurders  van de diverse overheden vervolgens zullen vroeg of laat gehoor willen geven  aan de consumptieve verlangens van de recreatiesector. Zij kunnen evenmin, met  de wet in de hand, de natuur een consequent en principieel volgehouden  bescherming geven. Zo gebeurt het, dat  de provincie door de ruime marge van de nb-wet, vergunning kan geven voor de  aanleg van een fietspad. Het bestuur van de gemeente Amsterdam, die  eigenaar van de grond is, kan natuurlijk zijn fiat geven aan maatregelen die  slecht uitvallen voor de natuurwaarden. En elk jaar een klein stapje achteruit  betekent uiteindelijk algehele degradatie.

Stichting  Natuurbelang Amsterdamse Waterleidingduinen is ervan overtuigd dat de AW-duinen niettemin  bescherming geboden kan worden. De stichting wil bij de gemeente de aandacht  opeisen voor de AWD. Het moet mogelijk zijn de politieke partijen in Amsterdam  te laten doen wat ze voortdurend roepen: ‘duurzaam natuur- en  milieubehoud’.  Uiteindelijk zouden aan  de AWD een blijvende bescherming geboden kunnen worden, namelijk door een eigen  gemeentelijk duurzaam natuurbeschermingsstatuut. Dat zou de gaten in de  natuurbeschermingswet kunnen dichten en bestuurders geen ruimte laten voor  onheilsplannen. In het boekje ‘Onze Duinen’ uit 1946 beval Jac. P. Thijsse aan:  “Het heele gebied moet in districten verdeeld worden, elk met zijn eigen  statuut, van overheidswege bekrachtigd.”

Een  gedegen natuurbeleid voor de AWD werd in de eerste beheersnota 1979-1989  aangekondigd. Zo staat er: “Het openstellen voor wandelaars en in beperkte  mate voor ruiters op de daarvoor bestemde ruiterpaden. Motorvoertuigen,  (brom)fietsers en honden worden niet toegelaten.” Voorts werd vastgesteld:

  • behoud van de eenheid van het gebied
  • behoud van het karakter van rust- en  stiltegebied
  • beperking van de recreatiedruk tot maximaal  het huidige niveau
  • bescherming van de vegetatie en fauna door  zonering

Stichting  Natuurbelang AWD werpt zich op als behoedster van de AWD en acht deze vier  kernpunten onvergankelijk.

De tweede  beheersnota, voor de jaren 1990-2000, vermeldde eerlijk dat aan de punten 3 en  4 ”nooit veel aandacht is geschonken”. Echter, de derde beheersvisie  2001-2010 legt op geen van de punten verantwoording af, maar die kondigt in  beginsel nog een zeer goed natuurbeleid aan. Nu echter lijkt Waternet met de  afbraak van het in 1979 oerdegelijk begonnen natuurbehoudsreglement te zijn  begonnen. Met als hoogtepunt wellicht het voornemen van het vlak bulldozeren  van de 28 meter hoge Stokmansberg terwille van een fietspad en een  ‘natuurbrug’.

Door  vergroting van de recreatiemogelijkheden wordt het ‘maximale niveau’ van  recreatiedruk overschreden. Recent werd een ruiterpad van drie kilometer lengte  aangelegd. Binnen anderhalf jaar tijds is dit het tweede. Het zijn kale, tot  drie meter brede, periodiek geëgaliseerde ruiterwegen. Ze stonden allebei niet  vermeld in de beheersvisie 2001-2010 en zijn daarom verboden. Evenals de  verplaatste toegang naar het parkeerterrein voor 700 auto’s aan de  Langevelderslag, die derhalve kan uitgroeien tot nieuwe hoofdtoegang.

Amsterdam  lijkt haar grip op het natuurbeheer door Waternet te verliezen. Toch mogen we  niet toestaan dat het natuurbeschermingsbelang wordt geschaad. De AWD verdient  meer dan een matige directie natuurbeheer en een slapend oog van de  toezichthouder.

De AWD is  van en voor de natuurliefhebber. Bovenal: van en voor de natuur zelf!

De  Amsterdamse Waterleidingduinen vormen een kostbare parel aan de Keizerskroon.  Koester het Kroonjuweel. Zal dat besef doorbreken in de hoofdstad? Joost mag  het weten. Wij tellen de dagen, we nemen de tijd, maar actie is geboden en wij  zetten door!

http://www.natuurbelangnederland.nl/leden.html